1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Różaniec w Roku Świętego Józefa

Jest bardzo prawdopodobnym, że pierwszymi kwiatami, może różami, które Maryja otrzymała od człowieka, jako wyraz jego czci, miłości i oddania, były kwiaty od św. Józefa. Czyż Józef, przemierzając polne ścieżki wiodące do domku w Nazarecie, w którym mieszkała młodziutka Miriam, nie wypatrywał najpiękniejszych róż, aby zerwać je dla Tej, którą umiłowało jego młode serce? A czyż Maryja, przytulając do swego Niepokalanego Serca różany wieniec od Józefa, nie radowała się przyjmując w nim miłość od człowieka o najczystszym sercu?

 

Wychodząc od tego poetyckiego obrazu, może bardzo ludzkiego, ale jakże bliskiego współczesnemu człowiekowi, pragniemy wejść w misterium życia Chrystusa, Maryi i Józefa poprzez rozważanie tajemnic różańcowych. Niech każde Zdrowaś Maryjo stanie się aktem miłości naszych serc złączonych z Najczystszym Sercem świętego Józefa i Niepokalanym Sercem Maryi dla uczczenia Najświętszego Serca Jezusa. A On, jako jedyny Pośrednik między Bogiem i ludźmi, niech zaniesie nasze modlitwy przed tron Ojca Niebieskiego i przemieni je w nieustanny hymn uwielbienia.

Część radosna

1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Pierwsza róża radości, przemieniona w Zdrowaś Maryjo, rozkwitła w ustach anioła Gabriela. To sam Bóg, posyłając anioła, do Dziewicy poślubionej Józefowi, zaprasza tych dwoje do udziału w swoim planie zbawczym. Fiat Maryi i fiat Józefa to najpiękniejsza harmonia serc oddanych Bogu.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety

Druga róża, przemieniona w pochwałę wiary Maryi, wykwitła z duszy Elżbiety. Jej rozradowanie i rozradowanie dzieciątka w jej łonie wydobywa z serca Maryi najpiękniejszy hymn uwielbienia Boga, który wejrzał na uniżenie Jej i pokornego Józefa i w ich domu, w ich rodzinie, spełnia obietnice dane Abrahamowi i jego potomstwu.

3. Narodzenie Pana Jezusa

Trzecia róża to anielska pochwała ludzi, w których upodobał sobie Bóg. Czy w pierwszym rzędzie do grona tych osób nie należała Maryja i Jej przeczysty Oblubieniec św. Józef? To właśnie im aniołowie w noc Bożego Narodzenia ogłaszają pokój. „Chwała Bogu na wysokościach a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał”.

4. Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

Czwarta róża to błogosławieństwo, jakie pod adresem rodziców Jezusa, Maryi i Józefa, popłynęło z ust pobożnego i sprawiedliwego Symeona w dniu ofiarowania Dzieciątka w świątyni. Szczęśliwe oczy Maryi i Józefa, szczęśliwe oczy Symeona, bo ujrzały Boże zbawienie.

5. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Piąta róża to cicha duma Maryi i Józefa z Jezusa. Z podziwem patrzyli na dorastającego Syna, który w zdumienie wprawiał nauczycieli zgromadzonych przy Nim w świątyni jerozolimskiej, ale też z nie mniejszym zdumieniem patrzyli, gdy był im we wszystkim posłuszny w Nazarecie. Serca ich napełniały się radością, gdy słyszeli słowa pochwały pod adresem Syna, który wzrastał w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Część światła

1. Chrzest Jezusa w Jordanie

Chrzest w Jordanie jest wydarzeniem granicznym między ukrytym życiem Jezusa a Jego nauczaniem. Na progu działalności Jezus doświadcza namaszczenia Duchem Świętym i potwierdzenia ze strony Boga, że jest umiłowanym Synem. Jak ważne jest w życiu głębokie doświadczenie bycia kochanym, umiłowanym. Jezus na pewno wielokrotnie słyszał z ust swojego ziemskiego ojca Józefa słowa – Ty jesteś moim umiłowanym Synem. Teraz słowa te słyszy od swojego Ojca Niebieskiego. Z doświadczeniem bycia umiłowanym rozpoczyna dzieło zlecone Mu przez Ojca.

2. Cud w Kanie Galilejskiej

Pełnia wesela jest wtedy, gdy jest pełnia miłości. Maryja, która doświadczyła tej pełni przy boku swojego męża Józefa i Syna Jezusa, dostrzegła jej brak na weselu w Kanie. Cud przemiany wody przeciętności w wyborne wino miłości dokonuje się zawsze, gdy czynimy wszystko, co powie Jezus.

3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

Najbliższe i najbardziej emocjonalne i trwałe więzi łączą członków rodziny. Jakże mocne były one w Świętej Rodzinie, Jezusa, Maryi i Józefa, a jednak kiedy Jezus głosił ewangelię o Królestwie Bożym swoimi matkami, braćmi, siostrami nazwał tych, którzy słuchają Słowa Bożego i wypełniają je. Ewangelia bowiem to dobra nowina o Bogu, który jest miłością i który czyni nas swoimi dziećmi, włącza nas do swojej rodziny.

4. Przemienienie Pana Jezusa

Na pewno nie raz czuł Józef jak dobrze mu być z Maryją i Jezusem. Może podobnie jak Apostołowie na Górze Przemienienia chciał zatrzymać czas i Jezusa przy sobie, w Nazarecie. „Panie, dobrze nam tu być”. Prawdziwa przemiana to pozostawienie tego, co przyjemne, dogodne i szukanie woli Tego, którego wskazuje Bóg: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”.

5. Ustanowienie Eucharystii

Eucharystia to Jezus, to Chleb żywota dany nam z nieba. Św. Józef, jak śpiewamy w pieśni, pielęgnował ten Chleb w ziarnie. Teraz przyzywamy go, aby swą miłością i swoim sercem uczył nas wielbić Jezusa Eucharystycznego i służyć Mu całym swoim życiem; pracą, trudem, znojem.

Część bolesna

1. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

Nie rzadko noc jest tym czasem, gdy człowiek zmaga się z Bogiem, z Jego wolą. Taką noc przeżył patriarcha Jakub, takiej nocy doświadczył Józef, mąż Maryi, i w taką noc wszedł Jezus w Ogrodzie Oliwnym. Każda taka noc jest szansą, jest zaproszeniem do czegoś więcej, do większego oddania się i zawierzenia Bogu.

2. Biczowanie Pana Jezusa

Często w obliczu cierpienia pada pytanie, gdzie jest, gdzie był Bóg? Czy Bóg cierpiał, widząc zsieczone rózgami ciało swojego Syna? Czy cierpiał Józef, który na pewno wielokrotnie opatrywał najmniejsze rany na ciele małego Jezusa? Odpowiedź pozostaje tajemnicą rozświetloną prawdą, że „On dźwigał nasze boleści i w Jego ranach jest nasze zdrowie”.

3. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

Odwieczna decyzja Boga o wcieleniu Syna była jednocześnie zgodą na poddanie Go zmiennej ludzkiej woli. Maryja z Józefem, przyjmując Jezusa, całą swoją wolę podporządkowali Jemu i oddali na Jego służbę. Żołnierze w jerozolimskim więzieniu, w nocy przed męką i śmiercią Jezusa, z własnej woli i inicjatywy urządzili szydercze widowisko, aby przez purpurowy płaszcz narzucony na ramiona Króla Wszechświata i koronę z cierni ośmieszyć Jego królewską godność.

Tylko prawdziwa miłość umie uszanować wolność drugiego i pragnie podporządkować mu swoją własną.

4. Droga krzyżowa Pana Jezusa

Krzyż Jezusa to nie tylko drewniane belki, do których został przybity. Krzyż to przede wszystkim naśladowanie Jezusa, to przyjęcie wszystkich konsekwencji, jakie niesie relacja z Nim. „Kto chce iść za Mną, niech weźmie krzyż…”. Św. Józef ze względu na więź z Maryją i Jezusem w duchowym wymiarze najpełniej uczestniczył w zbawczym misterium krzyża.

5. Śmierć Jezusa na krzyżu

Skuteczność, owocność zbawienia w naszym życiu jest mocno związana z obecnością w nim Maryi, Matki Odkupiciela. Do Józefa Bóg powiedział przez anioła: „Nie bój się wziąć Maryi, twej Małżonki do siebie”. I Józef wziął Ją do siebie. Do umiłowanego ucznia Chrystus z wysokości krzyża mówi: „Oto Matka twoja”. I uczeń wziął Ją do siebie. Podobne słowa Jezus kieruje dzisiaj do każdego z nas.

Część chwalebna

1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Jak długie mogą być trzy dni, kiedy w życiu zabraknie Oblubieńca, mocno doświadczyła Maria Magdalena po pogrzebie Jezusa, doświadczyli tego Apostołowie, a wiele lat wcześniej doświadczyli tego rodzice Jezusa, Maryja i Józef, kiedy ich młody Syn został w świątyni Jerozolimskiej. Każde spotkanie z Jezusem, każde odnalezienie Go, zwłaszcza po grzechu, staje się w życiu człowieka mniejszym lub większym zmartwychwstaniem.

2. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Przed swoim wniebowstąpieniem Jezus mówił do uczniów, że idzie przygotować im miejsce, aby i oni byli tam, gdzie On jest. Matka synów Zebedeusza, Jakuba i Jana, już wcześniej chciała zapewnić im miejsca po prawej i lewej stronie Nauczyciela. Józef, ziemski ojciec Jezusa, całe swoje życie uczył się zajmować to miejsce, które przygotował mu Bóg, dlatego nie tylko był przy Jezusie, ale nosił Go w swoich ramionach.

3. Zesłanie Ducha Świętego

Zanim nastąpiło wylanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy wybrani Boga, szczególnie Maryja i Józef, mocno doświadczyli Jego obecności i działania w swoim życiu. Obydwoje uwierzyli, że za sprawą Ducha Świętego Słowo staje się Ciałem i obydwoje w mocy tego Ducha byli zdolni oddać Mu całe swoje życie.

4. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Prawdzie wiary o wniebowzięciu Maryi wtórują apokryfy i pobożność wielu ludzi, że również z ciałem i duszą został wzięty do nieba Jej Oblubieniec, św. Józef. Kościół nie ogłosił takiego dogmatu, ale nieustannie ukazuje św. Józefa jako potężnego Orędownika u Boga.

5. Ukoronowanie Maryi w niebie

Maryja w swoim proroczym hymnie Magnificat wyśpiewała rzeczywistość nieba, że Bóg wywyższa pokornych. Ona, najpokorniejsza Służebnica Pańska, czczona jest jako Królowa nieba i ziemi. Czy nie możemy wierzyć, że obok Niej został otoczony chwałą Jej przeczysty i pokorny Małżonek, Józef, ojciec i sługa Chrystusa, bo przecież służyć to znaczy królować.

s. Ewa Stolarek

Zapowiedzi wydarzeń

This category don't have any products

Dom Generalny

Mariówka 3
26-400 PRZYSUCHA
tel. +48 48 675 17 28
 

Prowincja Płocka

Dom Prowincjalny
ul. Kościuszki 14
09- 402 PŁOCK
tel. +48 24 262 32 27

Prow. Sandomierska

Dom Prowincjalny
ul. Mickiewicza 7
27- 600 SANDOMIERZ
tel. +48 (15) 832 26 96
sanprow@poczta.onet.pl

Prowincja Siedlecka

Dom Prowincjalny
ul. Ogrodowa 16A
08-110 SIEDLCE
tel. +48 25 755 32 67
sluzki@sluzki.opoka.org.pl