Rok Jubileuszu 150. rocznicy objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie staje się dla całego Kościoła czasem szczególnego powrotu do źródeł jedynych w Polsce objawień maryjnych oficjalnie uznanych przez Kościół. Dla naszego Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej jest to jednocześnie powrót do własnych korzeni. To właśnie z wydarzeń gietrzwałdzkich zrodziło się nasze zgromadzenie, powołane do życia przez bł. o. Honorata Koźmińskiego dn. 7 października 1878 roku jako odpowiedź na wezwanie Maryi do odnowy życia religijnego i moralnego narodu.
Za zgodą Księdza Biskupa Kazimierza Gurdy, udzieloną na lata 2024–2026, siostry prowincji siedleckiej podjęły dzieło głoszenia Orędzia Gietrzwałdzkiego w parafiach diecezji siedleckiej. Przez dwa lata odwiedziłyśmy 33 parafie, dzieląc się historią objawień, duchowym przesłaniem Matki Bożej oraz historią naszego zgromadzenia, którego początki tak mocno wpisane są w wydarzenia Gietrzwałdu.
Orędzie zabrzmiało kolejno w parafiach: Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wojcieszkowie, św. Marii Magdaleny w Suchożebrach, św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Siedlcach, św. Jadwigi Śląskiej w Samogoszczy, Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miastkowie Kościelnym, św. Jana Pawła II w Siedlcach, Najświętszego Serca Jezusowego w Wiśniewie, Matki Bożej Częstochowskiej w Krzesku, św. Maksymiliana Marii Kolbego w Siedlcach, św. Antoniego w Kotuniu, Bazylice św. Jana Chrzciciela w Parczewie, Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie, Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domanicach, św. Józefa Robotnika w Wołyńcach, Przemienienia Pańskiego w Garwolinie, Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Nowym Opolu, Przemienienia Pańskiego w Grabowie Szlacheckim, św. Stanisława Biskupa w Zbuczynie, Trójcy Świętej w Łosicach, Przemienienia Pańskiego w Wisznicach, Świętej Trójcy w Gończycach, Apostołów św. Piotra i Pawła w Wodyniach, św. Jana Chrzciciela w Górznie, Podwyższenia Krzyża Świętego w Adamowie, Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Żelechowie, św. Antoniego w Wandowie, św. Józefa w Międzyrzecu Podlaskim, św. Anny w Zwoli Poduchownej, Świętej Trójcy w Radzyniu Podlaskim, katedralnej Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Siedlcach, Miłosierdzia Bożego w Siedlcach, św. Józefa w Siedlcach oraz Bożego Ciała w Siedlcach.
Każda z tych niedziel była czymś więcej niż tylko wygłoszoną konferencją. Był to czas wspólnej modlitwy, uczestnictwa w Eucharystii, rozmów z parafianami, świadectw wiary oraz spotkań po Mszach Świętych, podczas których rozdawane były różańce, obrazki Matki Bożej Gietrzwałdzkiej, foldery oraz materiały przybliżające historię objawień i naszego zgromadzenia. Wielu wiernych dzieliło się osobistymi doświadczeniami, prosiło o modlitwę, opowiadało o swoich rodzinach i troskach. Dla nas były to chwile głębokiego doświadczenia żywego Kościoła.
W dzieło głoszenia Orędzia zaangażowało się wiele sióstr naszej prowincji. Posługę głosicielek pełniły s. Anna Dąbrowska, s. Małgorzata Maksymiuk, s. Grażyna Błaszczyk oraz s. Maria Płatkowska. Organizację wyjazdów i transport z wielkim oddaniem podejmowały s. Małgorzata Bajuk oraz s. Anna Januszko. Natomiast w przygotowaniu liturgii, rozdawaniu materiałów, rozmowach z wiernymi i tworzeniu atmosfery serdecznego spotkania uczestniczyły również s. Teresa Skorupska, s. Grażyna Dobosz, s. Iwona Budnicka, s. Elżbieta Wardak, s. Teresa Kozos, s. Kinga Zyskowska, s. Małgorzata Jarmoszko, s. Jolanta Budzyńska, s. Jadwiga Multan oraz s. Alicja Skiba. Każda z sióstr pozostawiła w tym dziele cząstkę swojego czasu, modlitwy i serca.
Z całego serca pragniemy podziękować wszystkim wspólnotom sióstr, które przyjmowały nas z ogromną życzliwością, wspierały organizacyjnie, modliły się za owoce podejmowanej posługi oraz tworzyły atmosferę prawdziwie siostrzanej wspólnoty. Nie sposób wymienić wszystkich, które swoją cichą obecnością, modlitwą, ofiarą cierpienia czy codziennym wsparciem uczestniczyły w tym dziele. Ufamy jednak, że Maryja zna każdą z tych ofiar i sama wynagradza dobro, którego często nie widać, a które przynosi najpiękniejsze owoce.
Integralną częścią tego apostolskiego dzieła była również modlitwa za odwiedzane wspólnoty parafialne diecezji. Każdą parafię polecałyśmy Matce Bożej Gietrzwałdzkiej zarówno podczas przygotowań do wyjazdów, jak i po ich zakończeniu. Wyrazem tej wdzięczności i duchowej więzi było zamówienie Mszy Świętej za każdą z 33 odwiedzonych parafii w Sanktuarium Matki Bożej Gietrzwałdzkiej. W ten sposób chciałyśmy powierzyć Maryi kapłanów, osoby życia konsekrowanego, rodziny, dzieci, młodzież oraz wszystkich wiernych, których spotkałyśmy na naszej drodze, prosząc o obfitość Bożych łask i opiekę Pani Gietrzwałdzkiej. Wierzymy, że modlitwa pozostaje najcenniejszym darem, jaki możemy sobie wzajemnie ofiarować, dlatego wszystkie odwiedzone wspólnoty nadal nosimy w naszych sercach i codziennej pamięci przed Bogiem.
Głosząc Orędzie Gietrzwałdzkie, same mogłyśmy wielokrotnie wsłuchiwać się w słowa wypowiedziane przed niemal 150 laty przez Matkę Bożą. Była to dla nas nie tylko posługa wobec innych, ale również osobista droga powrotu do źródeł naszego powołania. Mogłyśmy na nowo odkrywać, czym biło Serce naszej Pani Gietrzwałdzkiej – Fundatorki naszego zgromadzenia – oraz wracać do duchowego dziedzictwa bł. Honorata Koźmińskiego, który uczył prostoty, ukrytej służby i całkowitego zawierzenia Maryi.
Treść Orędzia Gietrzwałdzkiego można streścić w czterech prostych, a jednocześnie niezwykle aktualnych filarach. Pierwszym jest umiłowanie modlitwy różańcowej, rozumianej nie tylko jako codzienna praktyka religijna, ale przede wszystkim jako zaproszenie Maryi, aby nieustannie towarzyszyła naszemu życiu i prowadziła nas do Chrystusa. Drugim filarem pozostaje umiłowanie Eucharystii, która jest źródłem duchowego wzrastania i miejscem, gdzie uczymy się wsłuchiwać w Serce Jej Syna. Trzecim jest gotowość do podejmowania ofiar i wyrzeczeń w duchu wynagrodzenia za własne grzechy oraz grzechy naszych rodzin, wspólnot i całego świata. Czwarty filar stanowi troska o dzieci, młodzież i rodziny, aby trwały w wierze i pozostały wierne chrześcijańskim wartościom.
Odpowiadając na to wezwanie Matki Bożej, równolegle z głoszeniem Orędzia prowadzone były działania skierowane do młodego pokolenia. W domu prowincjalnym przy ul. Ogrodowej w Siedlcach odbyło się siedem spotkań formacyjnych dla młodzieży, dziewcząt i młodych kobiet. Był to czas wspólnego wzrastania w wierze, uczenia się dialogu z Bogiem i drugim człowiekiem, odkrywania bogactwa własnych emocji, dojrzewania do odpowiedzialnych decyzji życiowych oraz rozeznawania osobistego powołania. Ponadto siostry angażowały się w duszpasterstwo młodzieży, nocne czuwania oraz modlitwę za młodych ludzi, powierzając Maryi ich przyszłość i wybory życiowe.
Dwa lata tej posługi były również czasem naszego własnego duchowego wzrastania. Jako Służki Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej każdego dnia na nowo uczymy się od Maryi prostoty, pokornej służby i cichej obecności przy człowieku. Im częściej wracałyśmy do słów wypowiedzianych przez Nią w Gietrzwałdzie: „Nie smućcie się, bo Ja zawsze będę przy was”, tym bardziej odkrywałyśmy, że nie są one jedynie wspomnieniem wydarzeń sprzed blisko 150 lat. Są obietnicą Matki, która nie opuszcza swoich dzieci, ale towarzyszy im w codzienności – zarówno w chwilach radości, jak i w doświadczeniu cierpienia, niepewności czy poszukiwania właściwej drogi. Wierzymy, że każda z naszych sióstr i każdy wierny może odnajdywać w tych słowach pokój, nadzieję i odwagę do wiernego podążania za Chrystusem. Pragniemy, aby również nasza codzienna posługa była skromnym świadectwem tej bliskości Boga i Maryi oraz pomagała innym odkrywać, że nikt nie jest sam na swojej drodze wiary.
Na zakończenie chciałabym podzielić się jeszcze jednym zaproszeniem. Jeśli któraś z Sióstr odczyta w sercu takie pragnienie i będzie miała możliwość, serdecznie zapraszamy do dołączenia do pieszej pielgrzymki z Zakroczymia do Gietrzwałdu, która odbędzie się w dniach 20–27 sierpnia 2026 roku. Będzie nam bardzo miło, jeśli spotkamy się choćby na fragmencie tej drogi. Nie trzeba pielgrzymować przez całe osiem dni – można dołączyć nawet na jeden dzień, w dowolnym miejscu trasy, na tyle, na ile pozwolą siły, zdrowie i obowiązki. A jeśli nawet piesze pielgrzymowanie nie będzie możliwe, można przyjechać 27 sierpnia, kiedy w godzinach porannych wejdziemy do Gietrzwałdu. Chcielibyśmy wtedy wspólnie z pielgrzymami zasiąść do śniadania, pomodlić się, uczestniczyć w Eucharystii i przeżyć razem kilka godzin w sanktuarium – w domu naszej Matki. Byłaby to dla nas piękna okazja do wspólnego dziękczynienia za dar powołania, za nasze zgromadzenie i za wszystkie łaski, których doświadczamy przez Jej wstawiennictwo. Wierzę, że każde spotkanie z Panią Gietrzwałdzką – niezależnie od tego, jak długo trwa – pomaga na nowo wrócić do źródeł naszego charyzmatu i z prostotą zawierzyć Jej wszystko, co nosimy w sercu.
Z wdzięcznością za każdą modlitwę i z siostrzanym pozdrowieniem
s. Anna D.
