MARIÓWKA – W dniach 16-19 stycznia 2015 roku, 10 dziewcząt przyjechało do Mariówki, by pod przewodnictwem o. Mirosława Jajko – jezuity, przeżyć swoje rekolekcje. Oto świadectwo jednej z nich: „Zawsze się zastanawiam, jak zacząć pisać świadectwo, od jakich słów… Myślę, że dobrym momentem jest już na początku uwielbić Tego, który Był i Jest najbliżej nas.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Jak to często u mnie bywa, w wielu miejscach miało mnie nie być, a jednak Ktoś pociągnął mnie do Siebie.Również tutaj miałam momenty zastanowienia, momenty rezygnacji, momenty rozważania… I z pomocą przyszło Słowo, które umocniło moją pierwszą myśl, by uczestniczyć w tych rekolekcjach. Przez cały czas bardzo, ale to bardzo mocno czułam Obecność Ducha Świętego z nami! Chyba pierwszy raz tak KONKRETNIE oddałam siebie pod Jego działanie.. Ciesze się, że był czas na zadawanie sobie pytań, że Ojciec Mirek nam je stawiał, że to był taki prawdziwy czas na stanięcie, zatrzymanie się i popatrzenie na siebie w Prawdzie, w szczerości. W szczerości z Bogiem, uczymy się szczerości z drugim człowiekiem, i w szczerości z drugim człowiekiem uczymy się szczerości z Bogiem. W codziennym życiu różnie bywa z czytaniem Słowa Bożego, a tu na każdym kroku jakieś maleńkie światło, jakaś myśl się rodziła. W pierwszym pochyleniu się nad Słowem, gdy zaczęliśmy czytać z Księgi Rodzaju o stworzeniu człowieka, bardzo mnie to ucieszyło. Bo zaledwie pare dni wcześniej nad tym fragmentem się zastanawiałam. I dobrze, że wróciło, bo uświadomiło mi jeszcze mocniej, jak bardzo Bóg się nami cieszy, że jesteśmy („A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre”! Rdz1,31) On nas uczynił, byśmy byli podobni do Niego. A przez słabości, grzechy często o tym zapominamy. Zapominamy, że jesteśmy piękni Jego Pięknem! Utkwiło mi gdzieś w pamięci takie też zdanie: „Bóg istnieje, tylko ludzie z własnej woli Go nie szukają”.. No właśnie, takie zastanowienie, pytanie do mnie, do Ciebie czy Go szukam? Czy chcę z Nim przygody? A Bóg w sposób tak bardzo delikatny przyszedł ze Swoim Słowem: „Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem je.” Bóg się o mnie, o nas troszczy w takich zwykłych, codziennych momentach, każdego dnia w uśmiechu drugiego człowieka, w rozmowie, w przyrodzie – ON nam pokazuje Swoją Miłość! Bóg się nade mną pochyla! Bardzo się ciesze ze Spotkań na Eucharystii, jakie to piękne, kiedy Bóg w Maleńkim Kawałku Chleba przychodzi do mnie! On, który jest Bogiem, chce dla mnie być człowiekiem, by być najbliżej! Nie mogę się nadziwić, ile Duch Święty dał mi Darów w czasie tych rekolekcji! Bardzo dziękuje Mu, że mnie zaprosił na nie, i przyprowadził; że postawił właśnie te osoby; że był obecny w każdej rozmowie, każdym spotkaniu, w każdym uśmiechu 🙂 Moje dziękczynienie składam w słowach: „Chwalę Ciebie Panie i uwielbiam, Wznoszę w górę swoje ręce, Uwielbiając Imię Twe. Bo wielkiś Ty Wielkie dzieła czynisz dziś Nie dorówna Tobie nikt.” Amen! Ela, lat.22