31 marca 2024 r. w Wilnie (Litwa), odeszła do wieczności siostra Nijolė Felicija Sadūnaitė. Przeżyła 85 lat. W Zgromadzeniu 68.
Siostra Nijolė urodziła się 22 lipca 1938 roku w Kownie na Litwie. Miała starszego brata Jana Alojzego. Rodzice mieszkali w Dotnuva, gdzie Nijole otrzymała sakramenty Chrztu i Bierzmowania.
Matka Weronika zajmowała się domem, a Ojciec był profesorem w Akademii Rolniczej, wykładał chemię, fizykę i agronomię.
Z domu rodzinnego wyniosła silną wiarę w Boga i miłość do Ojczyzny-Litwy. W 1940 roku rodzina uciekła przed wywózką na Sybir do Telšiai. Tu Nijole przyjęła I Komunię św., a w 1941 z powodu zbytniego zainteresowania przez NKWD rodzina ponownie musiała uciekać, tym razem do Anykščiai. W 1955 roku Nijolė ukończyła szkołę średnią.
Do Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej (CSSBVMI) wstąpiła w 1956 roku w Poniewieżu. Po złożeniu ślubów pracowała przy kościele: pielęgnowała kwiaty, prała i prasowała bieliznę kielichową. W 1970 roku została zatrudniona w katedrze fizyki i matematyki Uniwersytetu Wileńskiego, lecz wkrótce ją zwolniono. W tym samym roku ukończyła kurs dla pielęgniarek, pracowała w domu dziecka w Wilnie, następnie jako dyżurna w Muzeum Sztuk Pięknych Litewskiej SRR.
Od początku wydawania „Kroniki Kościoła Katolickiego na Litwie” (tj. od roku 1972) uczestniczyła w przygotowywaniu pisma: gromadziła i weryfikowała informacje, sporządzała i rozprowadzała kopie „Kroniki”, pomagała w przekazywaniu jej do USA.
27 sierpnia 1974 roku na skutek donosu sąsiadki, agentki KGB, została aresztowana. Najpierw przez 10 miesięcy przebywała w więzieniu śledczym, a 17 czerwca 1975 została skazana przez Sąd Najwyższy Litewskiej SRR na 3 lata łagrów i 3 lata zesłania. Pierwsze 3 lata była przetrzymywana w Mordowii, w obozie za Moskwą, gdzie panował surowy reżim, a kolejne 3 lata była na wygnaniu na Syberii w Boguczanach w Kraju Krasnojarskim, blisko Jakuttii, gdzie w zimie, która trwała do 9 miesięcy temperatura dochodziła do ok. -60 0C, a w lecie było + 40 0 C.
S. Nijolė dzięki niezłomnej wierze w Boga i w zwycięstwo dobra nad złem mężnie znosiła czas wygnania. Każdy dzień zaczynała od modlitwy, zwłaszcza lubiła śpiewać Godzinki do NMP i powierzać swoje życie Niepokalanej Matce. Nigdy nie traciła nadziei w dobroć Boga i w niepodległość Litwy. Z szacunkiem i życzliwością odnosiła się do tych, którzy ją więzili. Była przekonana, że oni wykonują tylko rozkazy ale są tak samo jak ona, dziećmi Boga.
9 lipca 1980 roku s. Nijolė wyszła na wolności i powróciła na Litwę. Pomimo stałej inwigilacji nadal powielała i rozpowszechniała ”Kronikę Kościoła Katolickiego na Litwie” Przez 5 lat się ukrywała, bezskutecznie poszukiwano ją w całym ZSRR. W 1983 roku przekazała na Zachód rękopisy swoich wspomnień, które ukazały się w 1985 roku w wydaniu książkowym w USA, a następnie zostały przetłumaczone na wiele języków; na włoski, francuski, polski i niemiecki.
Po odzyskaniu, przez Litwę niepodległości 11 marca 1990 roku odbyła wiele podróży zagranicznych podczas których opowiadała o aparacie przemocy, jakim były działania KGB na Litwie.
Dekretem Prezydenta Republiki Litewskiej z dnia 21 sierpnia 1998 roku Nijolė Sadūnaitė została odznaczona orderem Krzyża Pogoni II stopnia (obecnie Wielki Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Pogoni. W 2017 roku została laureatką Nagrody Wolności (z Wikipedii).
S. Nijolė Felicija Sadūnaitė zmarła w Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego 31.03.2024 r. w Wilnie.
Uroczystości pogrzebowe odbyły się 2-3 kwietnia 2024 roku w Parafii Odnalezienia św. Krzyża w Wilnie (Kalvarijų g. 329, Vilnius).
2 kwietnia
godz. 14.00 – 21. 00 – pożegnanie śp. s. Nijoli i modlitwa w sali pogrzebowej nr. 1, ul. Kalvariju 329, Vilnius
3 kwietnia
godz. 9.00 – przeniesienie trumny do kościoła Parafialnego pw. Odnalezienia św. Krzyża w Wilnie.
godz. 13.00 – Msza Św. a po niej złożenie ciała s. Nijoli na Cmentarzu Kalwaryjskim w Wilnie.
