Występ z okazji Dnia Mamy i Taty jest dla dzieci okazją do pokazania rodzicom swoich umiejętności teatralnych, a także wyrażenia im swojej miłości.
Przygotowanie przedstawień wiąże się z trudem zarówno dla nauczycielek, jak i dzieci. Dzieci uczą się piosenek, wierszy, układów tanecznych, gry na instrumentach. Daje im to możliwość do rozwoju darów, którymi ich Bóg obdarza. Nauczycielkom zaś możliwość otwarcia się na światło Ducha Świętego w wyborze repertuaru.
Każda z 4 grup z naszego przedszkola miała swój dzień na występ. Rodzice mogli podziwiać przedstawienia „Na majowej łące”, „Niespodzianka dla mamy i taty”, „Śpiąca królewna”.
Różnorodność form ukazała jak Duch Święty działa w nas i przez nas, jak są różne Jego dary, niepowtarzalne i piękne.
Razem z dziećmi z grupy 4-latków oraz ich gośćmi uczestniczyliśmy w przedstawieniu pt. „Narodziny motylka”. Słuchaliśmy rozterek „gąsienicy” ubolewającej nad swoim wyglądem oraz różnych reakcji zwierząt na jej problemy. I wreszcie uczestniczyliśmy w przeobrażeniu jej w pięknego motylka.
Od „motylka” mogliśmy się wiele nauczyć. Jego: „Boże, dziękuję Ci za to, że mnie stworzyłeś tak cudownie” zachęcało wszystkich, niezależnie od wieku, pełnionych funkcji – do wdzięczności wobec Boga, za dar życia i wszelkie inne łaski.
To maleńkie stworzenie zachęciło nas też do wdzięczności wobec ludzi: „Wam wszystkim dziękuję za to, że nauczyliście mnie, że warto mieć marzenia”.
Całe życie się uczymy. Bóg przemawia do nas przez ludzi, ale też i my jesteśmy Jego narzędziami. Obyśmy coraz bardziej żyli dla większej chwały Boga i byli Jego skutecznymi narzędziami w zbawianiu ludzi.
„Skarb Pana Boga, Aniołów, mamy i taty”
Każdy dzień przedszkolaka bogaty jest w różnorodne formy działalności: m.in. zajęcia dydaktyczne, zabawy zorganizowane i samorzutne, spacery, wycieczki.
Dzieci bardzo lubią bawić się w teatr, wcielać się w różne role. Realizując własny program z edukacji teatralnej „Przygoda z teatrem” przedstawiłam z dziećmi spektakl pt.: „Skarb Pana Boga, Aniołów, mamy i taty”.
Oparty jest on na opowiadaniu o tym, jak anioły przychodzą do Boga i oznajmiają Mu, że są gotowe, bo „już mama i tato modlą się, czekają, razem patrzą w niebo, kogoś wyglądają”.
I Bóg stwarza nowego człowieka, nad którym zachwyca się i On i anioły. Dziecko zwraca się z prośbą do aniołów: „nieście mnie aniołki, bo rodzinka czeka. Już się chcę przytulić do taty i mamy i usłyszeć słowa: „Nasz skarbie kochany”.
Większość dzieci chciało odgrywać rolę dziecka i usłyszeć te wyjątkowe słowa; „Nasz skarbie kochany”.
Przedstawienie to dało nam możliwość do wyrażenia wdzięczności wobec Boga za dar życia. Natomiast wobec rodziców za przyjęcie swojego dziecka, wychowanie, troskę. Dzięki takim formom możemy ewangelizować zarówno dzieci, jak i ich rodziców i rodziny.
Duchowi Świętemu niech będzie chwała za wszelkie dobre natchnienia, które nam daje.
s. Teodora Kolbus