Tydzień po Wielkanocy zorganizowano w Aglonie dni duchowej odnowy dla młodzieży, zwłaszcza dla członków grupy Samuela. W sumie wzięło w nich udział 13 osób z różnych miast Łotwy, w tym jedno małżeństwo.
Małe rekolekcje prowadziła i organizowała siostra Zane, a pomagała jej siostra Gunta. Pomysł na rekolekcje przyszedł do s. Zane w trakcie studiów superwizyjnych w Europejskiej Akademii Chrześcijańskiej.
Temat rekolekcji to „Uzdrawiające zmiany”, a głównym celem było poznanie samego siebie i uświadomienie sobie swoich granic. Rekolekcje rozpoczęliśmy w piątek wieczorem, a w sobotę odbyły się 2 wykłady, w których siostra Zane zwięźle wyjaśniła, czym są osobiste granice, jak się je kształtuje i dlaczego tak ważne jest, aby być ich świadomym. Uczestnicy mieli czas na osobiste zadania, modlitwę i duchowe rozmowy. Wieczorem były też wspólne rozważanie Różańca i Adoracja. Rekolekcje zakończyliśmy w niedzielę wspólną Eucharystią.
Tego rodzaju dni odnowy pomagają młodym ludziom, ale także osobom dojrzałym, lepiej poznać siebie i spojrzeć w bardziej łagodny sposób na swoją przeszłość. Ten czas był jak mały impuls do dalszej pracy nad sobą. W spotkaniu uczestniczył także proboszcz parafii Daumants Abrickis, który sam codziennie praktykuje 2 godziny cichej modlitwy. Jak zwykle Ksiądz przyjął nas bardzo gościnnie i inspirował, dzieląc się swoimi duchowymi refleksjami i serdeczną postawą. Po rekolekcjach wraz z młodzieżą w drodze powrotnej do Rygi odwiedziliśmy specjalnie stworzony park – Likteņdarzs (Ogród losów). Jest on pomyślany jako „miejsce, w którym spotyka się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. “Likteņdarzs” powstaje ku pamięci wszystkich łotewskich mieszkańców, których Łotwa utraciła w XX wieku – tych, którzy polegli w wojnach, byli represjonowani, zmuszeni do emigracji lub w inny sposób ucierpieli z powodu politycznych przekonań. Prawie w każdej łotewskiej rodzinie jest ofiara, tego czasu. Jest to miejsce, które symbolicznie mówi, jaka była cena wolności narodu łotewskiego i niepodległego państwa, jednocześnie potwierdzając wytrwałość i siłę narodu łotewskiego, co pozwoliło im wytrwać i patrzeć z nadzieją w przyszłość”.
Do Mnie osobiście przemówił na drzewie wyryty napis, który rezonował z tym, czego doświadczyliśmy na rekolekcjach – „Z szacunkiem dla przeszłości, z nadzieją na przyszłość”.
s. Gunta
