NOWE MIASTO n. PILICĄ – Szeroką rzeką płynie w Kościele w Polsce gorąca wdzięczność Bogu za osobę i dzieło bł. Honorata Koźmińskiego. Źródłem tej rzeki jest 100. rocznica śmierci o. Honorata a jej siłą są liczne strumyki, które wypływają z różnych Zgromadzeń, wspólnot, środowisk i domów zakonnych.
Od 13 października – liturgicznego wspomnienia bł. Honorata zainicjowane było w Nowym Mieście n. Pilicą wielkie dziękczynienie, które w naszym Zgromadzeniu miało swoje centralne obchody 8 grudnia a w Kościele, Zakonie Braci Kapucynów i całej Rodzinie Honorackiej w sam dzień jego śmierci, 16 grudnia 2016 r.
Najpierw 15 grudnia w sanktuarium Błogosławionego w Nowym Mieście odbyło się zakończenie 9. a tym samym ostatniego roku Wielkiej Nowenny, która przygotowywała nas do obchodów tego szczególnego jubileuszu narodzin dla nieba Założyciela licznych zgromadzeń zakonnych. Jak w każdy czwartek o godz. 17.15 przed ołtarzem bł. Honorata odprawiona była nowenna z odczytaniem licznych próśb, które świadczą o ufności wielu osób w przemożne wstawiennictwo Błogosławionego. O godz. 18.00 pod przewodnictwem ministra prowincji warszawskiej braci kapucynów, o. Andrzeja Kiejzy ponad 20 kapłanów sprawowało Eucharystię ku czci bł. Honorta. Homilie wygłosił współbrat Błogosławionego bp. Pacyfik Dydycz. Nawiązując do okresu liturgicznego, Adwentu, podkreślił podobieństwo o. Honorata do Jana Chrzciciela. Obydwaj byli posłani, aby przygotować ludzi na przyjście Pana i doprowadzić ich do nawrócenia. Ks. Biskup zachęcał też, aby przeżywanie 100. rocznicy śmierci bł. Honorata nie ograniczało się do wychwytywania małych światełek z jego życia, ale by zobaczyć, że był on cała latarnią, która w trudnych czasach przyświecała wielu duszom i całej naszej Ojczyźnie.
Godzinna adoracja dziękczynna prowadzona przez nowicjuszy kapucyńskich była prawdziwą medytacją nad wielkością Boga, który porusza serc ludzkie i zapala je swoją miłością.
Największe fale wdzięczności płynęły z Nowego Miasta w sam dzień 100. rocznicy śmierci bł. Honorata 16 grudnia 2016 r.
Oto relacja br. Grzegorza Filipiuka OFMCap, Koordynatora Roku Dziękczynienia:
W ubogiej celi klasztoru kapucynów Nowym Mieście nad Pilicą, 16 grudnia 1916 r. umierał sędziwy zakonnik. Zgromadzeni przy nim bracia byli świadkami odchodzenia świętego człowieka. Kilka dni później tłumy ludzi wypełniły kościół klasztorny, aby pożegnać wspaniałego kapłana, mistyka, spowiednika, wychowawcę, nauczyciela i założyciela zgromadzeń zakonnych. Ojciec Honorat odszedł do nieba.
W dniach 15-16 grudnia 2016, sto lat po tym wydarzeniu ponownie tłumy pielgrzymów, kapłanów, braci kapucynów, sióstr zakonnych ze zgromadzeń honorackich wypełniły kapucyński kościół.
Do tego wydarzenia przygotowywała wszystkich przez 9 lat Wielka Nowenna pod hasłem „Twórcza wierność Miłości”, prowadzona przez różne zgromadzenia założone przez bł. Honorata Koźmińskiego. Wreszcie nadszedł rok stulecia. W czerwcu 2016 Sejm Rzeczpospolitej Polskiej ogłosił bł. Honorata patronem roku 2017, a 13 października 2016 r. w uroczystość bł. Honorata w Nowym Mieście nad Pilicą rozpoczął się Rok Dziękczynienia za jego osobę i dzieło. Najważniejszym wydarzeniem tego roku były uroczyste obchody w Sanktuarium w Nowym Mieście.
W czwartkowy wieczór 15 grudnia, jak w każdy czwartek, modlitwą nowenny przez wstawiennictwo bł. Honorata rozpoczęły się rocznicowe uroczystości. O godz. 18.00 została odprawiona Msza św. pod przewodnictwem o. Andrzeja Kiejzy, prowincjała Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów Prowincji Warszawskiej. Kazanie wygłosił bp Antoni Pacyfik Dydycz, przypominając jak ważną dla Polskiego Narodu i Kościoła postacią był bł. Honorat. Msza św. była jednocześnie dziękczynieniem za Wielką Nowennę i zakończeniem jej ostatniego roku „Testament i śmierć”, któremu przewodziły Siostry Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych. Po Mszy św. kapucyńscy nowicjusze poprowadzili adorację „Kolebka, a nie grób”, nawiązując do słów Błogosławionego, który w proroczych słowach zapowiedział odrodzenie wymierającego zakonu w Królestwie Polskim.
Dzień stulecia – 16 grudnia – rozpoczął się od przedstawienia dwóch testamentów:
Matki Elżbiety Anny Stummer, najbliższej współpracownicy ojca Honorata oraz ostatnich chwil ojca Honorata i jego przygotowania do śmierci. Uczynili to: s. Julia, obliczanka i br. Grzegorz, kapucyn.
O godz. 12.00 rozpoczęła się celebracja uroczystej Mszy św. pod przewodnictwem bp. Andrzeja Dziuby, który również wygłosił kazanie. Przy ołtarzu modlili się również: bp Antoni Pacyfik Dydycz, o. Andrzej Kiejza, i o. Tomasz Żak prowincjałowie kapucyńscy, prowincjałowie franciszkańscy, kapłani zakonni i diecezjalni. Wśród przybyłych gości byli m.in.: pani Marta Glińska, prawnuczka Aleksandra Koźmińskiego, rodzonego brata bł. Honorata, marszałek Stanisław Karczewski, burmistrz Nowego Miasta i przedstawiciele władz miasta i gminy, burmistrz Lubartowa i zastępca prezydenta Białej Podlaskiej. Przyjechała pielgrzymka z Białej Podlaskiej z proboszczem parafii pw. bł. Honorata ks. Januszem Onufryjukiem. Przyjechały siostry ze zgromadzeń honorackich ze swoimi przełożonymi generalnymi i prowincjalnymi.
W uroczystej procesji przełożonych generalnych zostały przyniesione do ołtarza dary, które przypominały charyzmaty poszczególnych zgromadzeń honorackich.
Przed końcowym błogosławieństwem, przy relikwiach Błogosławionego, które zostały wyjęte z bocznego ołtarza i umieszczone przed głównym ołtarzem ofiarnym, dokonano zawierzenia Bogu przez wstawiennictwo bł. Honorata: bp Andrzej Dziuba zawierzył Diecezję Łowicką, burmistrz Mariusz Dziuba – Nowe Miasto, m. Jolanta Milanowska, przewodnicząca Konferencji Rodziny Honorackiej – zgromadzenia założona przez bł. Honorata oraz o. Andrzej Kiejza, prowincjał – Warszawską Prowincję Braci Mniejszych Kapucynów. Po Mszy św. wszyscy mogli oddać cześć relikwiom.
Po agapie w klasztorze uczestnicy wrócili do kościoła, aby tam przed Najświętszym Sakramentem modlić się w godzinie miłosierdzia koronką, którą odmawiał bł. Honorat – O mój Jezu, miłosierdzia. Nabożeństwo poprowadził o. Tomasz Wroński, gwardian z Białej Podlaskiej. Koronce towarzyszyły myśli bł. Honorata o miłosierdziu, które zapisał Notatniku duchowym.
Całej uroczystości towarzyszył chór sióstr ze zgromadzeń honorackich pod przewodnictwem Michała Śmiegielskiego, który na zakończenie wyśpiewał Testament bł. Honorata – utwór ułożony dla sióstr Wspomożycielek przez Zuzannę Falkowską na podstawie „Ostatniej woli” Honorata z Notatnika duchowego. Do tego wydarzenia wprowadził słuchaczy br. Juliusz Pyrek z Zakroczymia.
Umocnienie, radość, wspólnota i dziękczynienie za bł. Honorata towarzyszyły wszystkim podczas tych obchodów. Cały Rok Dziękczynienia niech rozwija te wrażenia, uczucia i myśli.
Bogu niech będą dzięki za Bł. Ojca Honorata Koźmińskiego
Br. Grzegorz Filipiuk OFMCap
Koordynator Roku Dziękczynienia