Lato jest wyjątkowo sprzyjającą porą dla pieszych wędrówek. Wielu młodych można spotkać nie tylko na górskich szlakach, ale także w pielgrzymkach do różnych sanktuariów w Polsce i na świecie. Pierwszą sposobnością do współdzielenia drogi z młodymi była dla mnie Piesza Pielgrzymka Honoracka. W tym roku towarzyszyły nam słowa „Zaskoczeni radością”. W kolejne dni zatrzymywaliśmy się nad radością spotkania, słuchania, budowania, dzielenia aż do radości doskonałej. Postać błogosławionego Honorata z każdym dniem pielgrzymowania staje się coraz bliższa. Górki Kampinoskie, Baranów, Osuchów to miejsca, które są świadkami naszej wspólnej drogi. Kulminacyjnym punktem odkrywania bogactwa, jakie niesie dla każdego z nas ta droga jest Sanktuarium św. Maksymiliana w Szczukach. Tam dane jest nam po Adoracji Chrystusa Eucharystycznego umacniać się słowem świadectwa braci i sióstr pielgrzymkowych. Dla mnie Piesza Pielgrzymka Honoracka to wyjątkowa forma budowania więzi z naszym Założycielem, a równocześnie czas, w którym Pan wyjaśnia mi zawiłości kolejnych lat mojego życia zakonnego i tchnie ufność na kolejny rok zmagań. W tym roku, był to także czas inspiracji do wznowienia rekolekcji dla młodszej młodzieży.
Inną sposobnością do włączenia się w modlitwę w drodze wraz z młodymi, była Piesza Pielgrzymka Radomska na Jasną Górę. Grupa Akademicka 21 zaprosiła mnie do wspólnej drogi. Realia naszego życia pozwoliły tylko na jeden dzień wspólnej wędrówki, podczas której dzieliłam się Słowem, głosiłam konferencję i dużo słuchałam różnych młodych osób. Po radosnym wieczorze pogodnym i wspólnej Eucharystii rozstaliśmy się z łezką w oku i nadzieją, że za rok uda się iść dłużej. Oby nigdy nie zabrakło naszych sióstr tam, gdzie młodzi po prostu są, żyją, potrzebują towarzyszenia na drodze do świętości.
s. Ola Nowak
