24 kwietnia 2024 r. w kaplicy domu prowincjalnego w Sandomierzu miałyśmy radość modlić się przed relikwiami bł. Rodziny Ulmów. Była to modlitwa w intencji rodzin i w intencji powołań. Wpatrywałyśmy się ze wzruszeniem w obraz bł. Rodziny i wnikałyśmy w odczucia Wiktorii i Józefa kiedy po kolei ich dzieci szły na śmierć. Co musiał czuć Józef zabierając płaczące, przerażone dzieci od matki wynosząc je i po zastrzeleniu wkładając do grobu? Kilka dni wcześniej przed peregrynacją miałyśmy możliwość zapoznania się z relacją Joanny wnuczki Franciszka – najstarszego brata Wiktorii. Franciszek z żoną mieszkali w pobliżu domostwa Wiktorii i Józefa. Nad ranem tego tragicznego dnia poprosili chłopców z sąsiedztwa, aby weszli na wysokie drzewo rosnące opodal ich domu z którego widać było dobrze podwórko Ulmów. Oto relacja chłopców przekazana Franciszkowi i Marii: Józef z dwoma mężczyznami kopie dół za ich domem. Po wykopaniu ci dwaj mężczyźni zostali rozstrzelani. Józef otrzymał rozkaz, aby wyprowadzić rodzinę. Trudno sobie wyobrazić jak wyglądała ta scena. Małe dzieci wybudzone, przerażone z pewnością czepiały się kolan matki. Józef musiał je kolejno na siłę odrywać od matki, wynosił i po rozstrzelaniu układał je ostrożnie w grobie. W końcu wyprowadził żonę i objęci stanęli nad grobem. Padły strzały i oboje osunęli się w dół. Tę relację jak wspomina Joanna, dziadkowie opowiedzieli Jej tylko dwa razy w życiu i już nigdy więcej nie chcieli i nie mogli do tego wracać. Joann jest świadoma, że ta relacja odbiega od obiegowej opinii według której zostali rozstrzelani najpierw rodzice a później mali Ulmowie.
s. Halina Włodarska
